Uchorowo

Dwór parterowy, niezbyt duży, z wyraźnie zaznaczonym piętrowym ryzalitem w fasadzie frontowej i dużym piętrowym zaokrąglonym ryzalitem w fasadzie tylnej oraz dostawioną z boku trzykondygnacyjną, ośmioboczną wieżą nakrytą stożkowym dachem. Dwór zbudowany został w latach czterdziestych XIX wieku dla świeżo uszlachconych Niemców o nazwisku von Jagow. Ta sama rodzina rozbudowała dwór w początku XX wieku, dobudowując wspomnianą wieżę i aneksy. Uchorowo, zwane też niegdyś Wchorowo lub Utorowo, pojawiło się w dokumentach w XIV wieku. Na początku-XV wieku było własnością Paszka Wyskoty Chrząstowskiego, który sprzedał je w 1418 roku kanclerzowi Mikołajowi Górce, w którego rodzinie pozostawało do końca XV stulecia. Potem często zmieniało właścicieli, będąc kolejno w rękach Młyńskich, Potulickich, Raczkowskich, w XVII wieku Chełkowskich i Kuczborskich, później Radzewskich i Dobrzyckich, wreszcie od około 1760 roku Mycielskich, następnie Garczyńskich. W 1813 roku właścicielem został oficer wojsk napoleońskich, późniejszy deputowany na sejmy prowincjonalne, Józef Ignacy Goetzendorf-Grabowski herbu Zbiświcz (1791-1881). Dobrego gospodarza i administratora spotkała jednak z bliżej nam nie znanych powodów katastrofa finansowa, która zmusiła go do sprzedania w 1 845 roku Uchorowa w ręce niemieckie, co spotkało się z krytyką opinii polskiej. Wówczas to Uchorowo kupili Niemcy von Jagow, którzy pozostawali właścicielami do 1918 roku, kiedy to Uchorowo zostało kupione przez przemysłowca z Poznania Zdzisława Drostego. W 1939 roku Uchorowo było własnością Zdzisława Drostego. Majątek w 1926 roku liczył 1200 hektarów i miał gorzelnię.